Pencairan

English: Dilution · Chinese: 稀释

Pencairan ialah penambahan air kepada larutan untuk merendahkan kepekatannya. Satu idea tunggal yang membuatkan setiap pengiraan pencairan berfungsi ialah ini: menambah air menyebarkan amaun zat terlarut yang sama ke dalam isipadu yang lebih besar, jadi bilangan mol zat terlarut tidak berubah. Oleh sebab mol sebelum sama dengan mol selepas, dan mol = kemolaran × isipadu, anda memperoleh formula kerja M₁V₁ = M₂V₂, dengan subskrip 1 ialah sebelum dan subskrip 2 ialah selepas.

Satu contoh menunjukkannya beraksi. Ambil 25 cm³ asid hidroklorik 2.0 mol dm⁻³ dan tambah air sehingga jumlah isipadu menjadi 100 cm³. Maka M₂ = M₁V₁ ÷ V₂ = (2.0 × 25) ÷ 100 = 0.5 mol dm⁻³. Asid itu kini empat kali lebih cair kerana isipadunya empat kali lebih besar, namun amaun HCl dalam kelalang, 0.05 mol, tepat seperti pada permulaannya.

Kekeliruan yang perlu dielakkan ialah menyangka pencairan mengurangkan amaun zat terlarut. Ia tidak, hanya kepekatan yang menurun, kerana zat terlarut tidak berubah dan hanya air ditambah. Pelajar yang cuba “menghabiskan” mol semasa pencairan mendapat pengiraan yang salah. Kesilapan kedua ialah unit yang tidak sepadan: V₁ dan V₂ mesti dalam unit yang sama (kedua-duanya cm³ atau kedua-duanya dm³), walaupun kerana ia muncul di kedua-dua belah, anda tidak perlu menukar kepada dm³ di sini.

Dalam bab ini, pencairan bersandar pada kemolaran dan menyuap ke penyediaan larutan untuk pentitratan, apabila larutan stok sering dicairkan kepada kepekatan kerja. Guru kami mengekalkan idea “mol kekal sama” di hadapan supaya formula itu menjadi sesuatu yang anda faham dan bukan sekadar dihafal. Dengan kefahaman itu, anda boleh menggunakan formula yang sama sama ada untuk mengira kepekatan baru selepas air ditambah, atau untuk mencari isipadu larutan stok yang perlu diambil bagi menyediakan sesuatu kepekatan sasaran.